فکر می کنید در این دنیا به تور چند ماهیگیر از این نوع ماهی ها می افتد؟

نمی دانم اغلب آدم های شهر اخمو شده اند یا من این طوری احساس می کنم. انگار هیچی کسی حوصله حتی صحبت کردن با دیگری را ندارد. در این وسط نمی دانم تکلیف ما چیه که می خواهیم جوانی کنیم. آن هم از نوع خاص اش!

اين روزها نمي دانم چرا حوصله هيچ كاري را ندارم. اميدوارم اين شرايط مقطعي باشد و دوباره بتوانم به دلمشغولي هايم در زندگي برسم. هرچند مدتي است تمام آن ها را تعطيل كرده ام. با اين حال معتقدم كار دل تعطيل بردار نيست! بايد از جايي شروع كرد. حالا از كدام نقطه، خودم هم نمي دانم.

فعلا باید به تعویق بیندازم

دلم نمی خواست این روزها چیزی در این دنیای مجازی بنویسم. یعنی فکرم خوب کار نمی کرد. چون باید تصمیم مهمی می گرفتم. تصمیمی که به قول بزرگترها با سرنوشت آدم گره خورده است. مدت ها فکر کردم و آخر سر یک تصمیم جدی گرفتم که خودم هم از ان خوشم آمد. تصمیم این بود که آن تصیمی بزرگ را فعلا به تعویق بیندازم. نمی دانم تا کی؟ شاید برای مدتی کوتاه شاید برای مدت زیاد و شاید هم برای همیشه!

      هر یک از باورهای ما چقدر می ارزند؟

گاهی از دست ناملایمات زندگی آن قدر کلافه می شویم که دوست داریم پشت پا بزنیم به همه باورهایی که پیش از این داشتیم. چون هیچ یک از باورها را پاسخگوی نیاز خود در آن لحظه نمی یابیم. این اتفاق هفته گذشته برای من افتاد. بر سر یکی از باورهای خودم آن قدر اصرار کردم که عاقبت کارم را از دست دادم و حالا دارم به این موضوع فکر می کنم که آیا آن همه پافشاری من در حفظ آن باورم به از دست دادن کارم که خیلی هم دوستش داشتم می ارزید! 

همه ما به نوعی به یک نفر خیانت کرده ایم

چندی پیش کتابی از نویسنده معاصر فریبا وفی می خواندم که خیلی به دلم نشست. در یکی از داستان های این کتاب چند زن دور هم نشسته و درباره خیانت های خود در زندگی برای همدیگر صحبت می کردند. همه زن ها از خیانت هایی می گویند که خود در حق دیگران کرده اند. در این میان یکی از زن ها می گوید من به دیگران خیانت نکرده ام. زن های دیگر باور نمی کنند. او می گوید: من به هیچ کس خیانت نکرده ام به جز یک نفر که آن هم خودم هستم. یعنی تا به حال آن طور که دلم می خواسته زندگی نکرده ام بنابراین به خودم خیانت کرده ام

دلم برای رازهایی که ندارم تنگ شده است

چند شب پیش داشتم با خودم فکر می کردم که من چقدر آدم بی خیالی هستم که تا به حال نخواسته  ام برای خودم حتی یک راز کوچک داشته باشم. همه اسرار زندگی من را اطرافیانم بهتر از خودم می دانند. باز هم به همان فکرهای قبلی رسیدم که من هیچ چیزی را یرای خودم نگه نداشته ام و حالا در خصوص داشته های شخصی ام به شدت احساس تهیدستی می کنم. نمی دام از کجا باید شروع کنم. اما سعی می کنم دست روی دست نگذارم و از همین لحظه به فکر رازهای شخصی برای خودم باشم.

هوس تازه

سال ها سعی کردم چیزی بنام« هوس »را در زندگی ام راه ندهم. شنیده بودم که هوس دشمن هستی هر کسی است. حالا با گذشت سال ها احساس می کنم چیزی کم دارم. انگار آن طور که دلم می خواست زندگی نکرده ام. یعنی همه از من راضی هستند جز خودم که سال ها با خودم مبارزه کرده ام و حالا حس یک سرباز شکست خورده در میدان جنگ را دارم.